Stucwerk in Humbeek (1851): prijs per m²

De klassieke werkwijze in Vlaanderen: een hechtlaag op de kale snelbouw, dan het gips in één of twee lagen, opgetrokken met de rei en afgewerkt met de spaan. Op beton en op silicaatblokken komt er eerst een voorstrijk, anders trekt de ondergrond het water te snel uit het gips en scheurt de laag na twee weken.

Een plafond is het moeilijkste vlak van het huis, omdat het strijklicht van het raam elke rimpel uitvergroot. Onder welfsels vraagt de naad tussen twee gewelven altijd een wapening, anders komt de scheur precies daar terug. Rekenen op één laag omdat het maar een plafond is, kost achteraf twee dagen bijwerken.

Bij droge afbouw wordt niet gepleisterd maar gevoegd: papieren band in de voeg, twee lagen vulmiddel, schuren. Voor een schilderklaar resultaat komt er een derde laag of een dunne spuitplamuur over het geheel — dat is de afwerkingsgraad Q3 of Q4, en die hoort met zoveel woorden op de offerte te staan.

Kalkpleister, tadelakt, gespoten korrelpleister of een gladde stucco: elk vraagt een andere ondergrond en een ander aantal lagen. Het verschil in prijs zit niet in het materiaal maar in de tijd: een gladde stucco op een groot vlak vraagt twee vakmensen die tegelijk doorwerken zonder de aanzet te laten drogen.

Op oude, geschilderde muren is volledig afkappen niet altijd nodig. Losse delen eraf, de rest ontstoffen en voorstrijken, dan een dunne spuitplamuur over het geheel. Twee millimeter in plaats van twaalf, één dag in plaats van drie, en het resultaat is schilderklaar. Het werkt alleen als de ondergrond echt vastzit.

Elke buitenhoek krijgt een profiel, elke overgang tussen twee materialen een wapeningsnet, elke bovenhoek van een deur- of raamopening een strook glasvezel. Dat zijn de plekken waar scheuren ontstaan, altijd dezelfde, en het is de goedkoopste post van de hele werf.